ANIOŁY FARMACJI 2015

1. mgr farm Anna Niedziałek, Radom
Zawsze zależało mi, aby moja apteka była miejscem misyjnym, żeby od wejścia czuło się, że została stworzona z troski o pacjenta. Nie mogę się doczekać dnia, kiedy zarządzanie przejmie moja córka, a ja po ćwierć wieku znów poczuję się „zwykłym” farmaceutą. Pacjentowi trzeba poświęcić tyle czasu, ile on potrzebuje i to najbardziej lubię w swoim zawodzie. Wielu pacjentów stało się moimi znajomymi, znam ich rodziny. Nie wyobrażam sobie innego życia.

2. mgr farm. Dorota Mocek-Dawidzińska, Rymań
Pragnęłam iść na Akademię Muzyczną, a poszłam na Medyczną. Mamie zależało, a ja byłam grzeczna… Dość szybko zauważyłam jednak, że także człowiek nosi w sobie muzykę, a ja lubię się w nią wsłuchiwać. Znam swoich pacjentów po imieniu, przychodzą do mnie nie tylko po leki. Opowiadają o sobie, radzą się, ale przede wszystkim razem dużo się śmiejemy. Ileż ja się od nich uczę! I jakie mam dzięki nim barwne życie! 

3. mgr farm. Grzegorz Karcz, Wrocław
To nie jest prawda, że farmacja to zawód dla kobiet, mam wielu kolegów farmaceutów. Swoją aptekę prowadzę na osiedlu, gdzie się wychowałem. Wróciłem tu, żeby zaopiekować się babcią. Interesuje mnie sztuka, dużo podróżuję, dużo pracuję. Angażuję się w życie swojej społeczności, nie umiałbym inaczej. Kiedy dostaję list polecony, listonosz nigdy nie nosi mi go do domu, ale zawsze do apteki, wszyscy mnie tu znają.

4. mgr farm. Małgorzata Biesok, Cieszyn
W aptece pracuję już 33 lata. Dla mnie to nie jest zawód, ale rodzaj służby. Bo przecież nie chodzi o sprzedaż leków, ale o wysłuchanie człowieka, pocieszenie, zrozumienie. Czasem trzeba kogoś potrzymać za rękę, a nawet przytulić, jeśli tego potrzebuje. Niezmiennie się cieszę, że mogę wykonywać ten zawód, każdego dnia za to dziękuję. 

5. mgr farm. Maria Korpal, Poznań
Pracuję w zawodzie od 40 lat. Prowadzę małą osiedlową aptekę, jest trudno, bo wielu leków nie można zdobyć. Staramy się sobie pomagać z zaprzyjaźnionymi innymi małymi aptekami. Dla pacjentów mam zawsze dobre słowo, staram się być tak pomocna, jak to tylko możliwe. Wyniosłam to z domu, obserwując mego ojca, który był lekarzem z powołania.

6. mgr farm. Renata Balczyńska, Piastów
Do zawodu trafiłam trochę przez pomyłkę: chciałam być analitykiem medycznym a okazało się, że mogę zdawać tylko na farmację. 25 lat pracy pozwala mi jednak myśleć, że była to szczęśliwa pomyłka. Od 13 lat prowadzę z koleżanką osiedlową aptekę, swoich pacjentów znam dość dobrze. A ponieważ ostatnie lata do łatwych nie należały i musiałyśmy ograniczyć zatrudnienie, spędzam w pracy tak dużo czasu, że więzi z nimi bardzo się zacieśniają.

7. mgr farm. Dorota Polkowska, Gdańsk
Nominację dostałam po raz czwarty – dla mnie to niesamowity sygnał, że pacjenci tak o mnie myślą i pamiętają. Na pewno będą się cieszyć, kiedy w tym roku usłyszą, że wreszcie się udało! Są wspaniali. Zdarzyło się nawet, że któregoś dnia pacjentka przyniosła mi ciepły posiłek, widząc, że do późna siedzę w pracy! Przed laty postanowiłam sobie, że będę pomagać ludziom, choćby nie wiem co. I to właśnie robię.

8. mgr farm. Edyta Hofman, Kraśnik
Pacjenci są dla mnie jak dalsza rodzina, znamy się tu wszyscy. Moja apteka stała się miejscem promocji zdrowego stylu życia – to moja druga, po farmacji, pasja i życiowa misja. Sama jestem wegetarianką, żyję aktywnie, zależy mi, aby moi pacjenci też doceniali, ile sami mogą zrobić dla swojego zdrowia. Prowadzę zajęcia jogi dla seniorów, bloga o zdrowym stylu życia. Bardzo mnie cieszy, kiedy pacjenci dbają o siebie. Ich problemy motywują mnie do szukania rozwiązań.

9. mgr farm. Anna Leszczyńska, Legnica
Pacjenci nas rozpieszczają, i słodyczami, i dobrym słowem, są niesamowici. Potrafią podejść na ulicy, w sklepie – i podziękować, że kiedyś coś doradziłam i pomogło. I to są takie sytuacje, które powodują, że chce się pracować. Farmacja pozwala mi zgłębiać wiedzę, lepiej służyć ludziom. Poza tym pracując w aptece, mam możliwość bezpośredniego z nimi kontaktu, a ja to kocham. Jestem zaskoczona, że akurat mnie wyróżnili, bo cały zespół mamy wspaniały.   

10. dr n. farm. Lucyna Samborska, Dębica
W żadnym innym zawodzie nie umiałabym ani nie chciałabym pracować codziennie  do 22. A tak jest od 12 lat. I jestem szczęśliwa. Nawet zameldowana jestem w aptece! Nie mieszkam tu oczywiście, ale to symboliczne. To piękny zawód – można czuć się potrzebną, można dużo dawać. Dawanie samo w sobie jest przyjemne, a dawanie chorym – tego się nie da opowiedzieć. Jeśli się usłyszy: „pani mi pomogła, dziękuję”, nie trzeba niczego więcej. 

ANIOŁY MEDYCYNY 2015

1. lek. med. Beata Blajer-Olszewska, hematolog, Rzeszów
Praca lekarza wymaga wielkiej odpowiedzialności za ludzkie życie, podejmowania najtrudniejszych decyzji, których skutki mogą być nieodwracalne. Każdego dnia traktuję ją jak wielkie wyzwanie i nie każdy dzień przynosi wygraną. Dlatego mam największą satysfakcją, gdy pacjent, który miał niewielkie szanse na przeżycie- zdrowieje. To jak wygrana w wielkiej wojnie o istnienie. 

2. prof. dr. hab. n. med. Andrzej Borówka, urolog, Warszawa
Łączy wybitną działalność naukową z praktyką lekarską. Genialny diagnosta, fantastyczny przy operacyjnym stole. „Wizjoner i pragmatyk” – mówią o nim koledzy. Pacjenci: że to lekarz z więcej niż powołania, bo z miłości do tego zawodu. To jego największa pasja i przeznaczenie, któremu poświęcił życie. Konkretny, serdeczny, dowcipny, najlepszy fachowiec – piszą o nim pacjenci. 

3. lek. med. Renata Heise, neurolog, onkolog, Bydgoszcz
Przełomowy w mojej pracy okazał się dzień, w którym zdecydowałam się na pracę w hospicjum. Od 16 lat pracuję z ciężko chorymi, którzy wymagają całościowej diagnostyki i holistycznej pomocy. Ale ważna jest także empatia, brak dystansu, ciepło. Udało nam się zbudować wspaniały zespół, który wprowadza przyjazną atmosferę i dla którego najważniejsi są pacjenci.  

4. dr n. med. Renata Mańko-Juraszek, neurolog, Bielsko Biała
W mojej rodzinie zawód lekarza wykonywany jest od pokoleń, nie wyobrażałam sobie, że mogłabym robić coś innego. Nigdy nie zdarzyło mi się skonfliktować z pacjentem lub jego rodziną, dlatego na oddziale to do mnie kierowani są tzw. trudni pacjenci. Mam łatwość łagodzenia wszelkich sporów. Myślę, że jeśli lekarz ma odpowiednie podejście, pacjenci to wyczuwają i doceniają.

5. dr n. med. Piotr Salomon, kardiolog, Wrocław
Od tego czy wzbudzę zaufanie pacjenta i czy on będzie ze mną szczerze rozmawiał, zależy trafność diagnozy. Dlatego w swojej pracy najbardziej cenię rozmowy z ludźmi. Staram się stworzyć taką atmosferę, by pacjenci nie bali się mówić. Co ciekawe, w młodości marzyłem, by zostać ichtiologiem i zajmować się rybami, które przecież – jak wiemy – głosu nie mają.

6. lek. med. Anna Sito, psychiatra, Jędrzejów
Pracuję z osobami, które mają kłopot z alkoholem, narkotykami, hazardem. Co miesiąc jeżdżę na spotkanie z ludźmi, którzy wyszli z nałogu. Największą radością jest dla mnie widzieć, że wychodzą z nałogu. Mają domy, dzieci, że dostali pracę, wrócili na studia, robią doktorat. Kiedy widzę, że się odnaleźli się w życiu. Czuję wówczas, że to, co robię, ma sens. 

7. dr hab. n. med. Jolanta Sykut-Cegielska, pediatra, Warszawa
Zajmuję się chorobami rzadkimi, one wymagają specyficznego podejścia do pacjentów. Większości z nich towarzyszę przez wiele lat, bardzo się zżywamy. Ta dziedzina wymaga holistycznego podejścia do człowieka, nie traktowania go jak zbioru organów, z których każdy powinien być leczony przez innego specjalistę. Dla swoich pacjentów staram się być po prostu najlepszym lekarzem.  

8. lek. med. Małgorzata Chudzik, onkolog, Wieliszew
W liceum trafiłam na książkę o tym, jak zdradliwe są nowotwory i jak często jesteśmy wobec nich bezsilni. Postanowiłam, że zostanę onkologiem, bo chcę się zmierzyć z rakiem i być przy ludziach, którzy się z nim zmagają. Czasem jedyne, co mogę zrobić to ulżyć w cierpieniu, ale zdarza się, że pacjenci wracają do zdrowia. Zawsze staram się wierzyć w szczęśliwy finał i tą wiarę dawać chorym.

9. lek. med. Alicja Kępińska-Wnuk, neurolog, Kraków 
Wybrałam neurologię na swoją specjalizację, bo jest tak ciekawa i pełna tajemnic. Zmusza do tego, aby wciąż się uczyć, nieustannie rozwijać. Niemal każdego dnia zdarzają się trudne przypadki, które zmuszają do nowego podejścia. Ten zawód to dla mnie przede wszystkim odpowiedzialność za każdą decyzję. Wymaga dużo empatii, ale też uczy cierpliwości. Bardzo przydaje się w nim pokora. 

10. dr n. med. Janusz Wojtacki, onkolog radiolog, Gdańsk
W hospicjum nauczyłem się rzeczy, bez których nie byłbym dobrym lekarzem. Tak podstawowych jak pobieranie krwi, ale także rozmowa z chorym. Nauczyłem się cierpliwości, planowania czasu pod kątem chorego. Wiem jak ważne jest, co on czuje, jak ocenia swoje życie. Zawsze musi być moment pochylenia się nie tylko nad historią choroby, ale także nad historią życia.